Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Φεύγουν καράβια - feygoyn karavia

Φεύγουν καράβια στο γιαλό και με τα κύματα μιλώ.

Και εγώ κρεμασμένος στην κουπαστή να βλέπω τα απόνερα να γίνονται άσπρα προβατάκια πάνω σε πεντακάθαρη μπλε θάλασσα, σε λίγο όταν το καράβι πιάσει πέλαγος όλο και κάποιο δελφίνι θα δω να ακολουθεί το πλοίο, το πλοίο που σε παίρνει από το λιμάνι του Πειραιά η από οπουδήποτε άλλου για να σε πάει σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα



Φεύγουν καράβια στο γιαλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό
παράπονό μου.
Χάνομαι τώρα τις νυχτιές
μέσα στου κόσμου τις φωτιές
μέσα στου κόσμου τις φωτιές
με τ' όνειρό μου.

Φεύγουν καράβια στο γιαλό
και με τα κύματα μιλώ
και με τα κύματα μιλώ
και τ' όνειρό μου.
Τώρα μια πέτρινη σιωπή
είναι η δικιά μου προκοπή
είναι η δικιά μου προκοπή
παράπονό μου.

Να 'σουνα, θάλασσα κι εσύ
και η ζωή μικρό νησί
και η ζωή μικρό νησί
να 'ρθω ν' αράξω.
Να 'χα καρδιά μα και πυγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
για να τ' αλλάξω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας είναι ελεύθερα