Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Η ιστορία της Ελληνικής ναυτιλίας

 Τόσο η μορφολογία και η δομή της χώρας μας όσο και η γεωγραφική της θέση, έχουν προκαθορίσει από την αρχή της ύπαρξης της ως κράτος ,τον καταλυτικό ρόλο που κατείχε και θα κατέχει πάντα η ναυτιλία στη ζωή μας, ανεξαρτήτου εποχής.
  
Ο Ελληνισμός χρωστά πολλά στη ναυτιλία, αφού είναι αυτή που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εξάπλωση του πολιτισμού και του εμπορίου του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο σοφός Περικλής χρησιμοποίησε έντονα τη μεγάλη ναυτική δύναμη της Αθήνας στη προσπάθεια του να θέσει τα θεμέλια της δημοκρατίας και του Δυτικού πολιτισμού. 

Οι Έλληνες πάντα γνώριζαν τη μεγάλη δύναμη που κατείχε η ναυτιλία στη ζωή τους για αυτό σε όλες της δύσκολες στιγμές της ιστορίας τους συνήθιζαν να λένε ότι «Η βοήθεια θα έρθει από τη θάλασσα η οποία πάντα μας προστατεύει».
  
Προσπαθώντας να ξετυλίξουμε το μίτο της ιστορίας της ναυτιλίας, οδηγούμαστε πολλά χρόνια πίσω, στα πρωτόγονα ναυπηγήματα των παλαιολιθικών και νεολιθικών χρόνων. Πρόκειται για σχεδίες, μονόξυλα, κορμούς και πλοιάρια κατασκευασμένα από πάπυρο. Καταλυτικό ρόλο στην εξάπλωση της ναυτιλίας αποτέλεσε η εμφάνιση χάλκινων εργαλείων στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται ένα πλοίο με ελεγμένη μορφή αποτελούμενη από ιστό, πανί, πλευρικά πηδάλια, κουπαστές, νομείς, τροπίδα και πέτσωμα.
  
Το πλοίο που παρουσιάζεται στην νωπογραφία της Θήρας είναι ελαφρύ, κωπήλατο, με βοηθητική ιστιοφορία και το οποίο ταξίδευε συνήθως κοντά στην ακτή. Ξεχώριζε από τα λεγόμενα «στρογγυλά πλοία», τα οποία ήταν φορτηγά και ταξίδευαν αποκλειστικά με πανιά, γι’ αυτό και η κατασκευή τους ήταν τέτοια ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν σε ανοιχτή θάλασσα. Το εν λόγω πλοίο κατατάσσεται στα «μακρά πλοία», τα οποία κατασκευάζονταν ειδικά για πολεμικούς και πειρατικούς λόγους, ενώ έπαιξαν και καταλυτικό ρόλο στο φαινόμενο του Ελληνικού αποικισμού




Ο αριθμός του πληρώματος τέτοιων πλοίων ανέρχεται, σύμφωνα πάντα με τις σωζόμενες μαρτυρίες , στα είκοσι έως τριάντα ατόμα.
Στη πορεία των χρόνων, η ανάγκη για βελτίωση αυτών πλοίων, οδήγησε στη κατασκευή των γνωστών «πεντηκόντορων». Οι ανάγκες των καιρών όμως επέτασσαν τη κατασκευή ανθεκτικότερων πλοίων με μεγαλύτερη δυνατότητα ελιγμών. Έτσι οι κατασκευαστές προχώρησαν στη κατασκευή της γνωστής μας «διήρης». Πρόκειται για ένα πλοίο που διέθετε δύο επάλληλες σειρές κωπηλατών, και το οποίο παρουσιάστηκε ταυτόχρονα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. 
  
Στο τέλος της Ελληνικής αρχαϊκής περιόδου, οι Κορίνθιοι επινόησαν τη γνωστή σε όλους μας  «Τριήρης», τα σχέδια της οποίας συνέταξε Αμεινοκλής και υπέβαλε στο τύραννο της Σάμου Πολυκράτη,ο οποίος και φρόντισε για τη κατασκευή της. Η «Τριήρης» αποτέλεσε τη  δόξα του Αθηναϊκού στόλου κατά τη κλασική περίοδο, παίζοντας καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή της θαλάσσιας πολεμικής ιστορίας, αφού μετέτρεψε τη σώμα με σώμα αντιπαράθεση των εχθρών σε αντιπαράθεση πλοίων.
  

Με την ίδρυση του απέραντου σε έκταση Βυζαντινού κράτους, η ανάγκη κάλυψης των αναγκών των πολυάριθμων επαρχιών, κατέστησε επιτακτική τη δημιουργία μιας ισχυρής, τόσο πολεμικής όσο και εμπορικής ναυτικής δύναμης. 


Τα πλοία μάχης εκείνης της εποχής είναι κωπήλατα, επανδρωμένα από ελεύθερους πολίτες, όπως συνηθιζόταν και στις Αθηναϊκές Τριήρεις, και διαθέτουν εμβολοφόρα πλώρη. Στην πλώρη τους υπήρχαν οι δίφανες, από όπου εκσφενδονίζονταν το υγρό πυρ. 

Κάντε κλικ εδώ για αναζήτηση δρομολογίων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας είναι ελεύθερα